Na Angela Merkel en David Cameron noemt nu ook Sarkozy de multiculturele samenleving "mislukt". Wie volgt? De Paus? De rector van de Universiteit Hasselt?

Zou het in Joegoslavië ook zo gelopen zijn? Een eindeloos aanslepende politieke crisis, alleen te begrijpen door specialisten, die precies doordàt hij zo technisch is, steeds emotionelere reacties oproept?

We gooien de vraag maar klaar en duidelijk op tafel, stop met draaien rond die pot, het hek is nu toch van de dam. Zijn Vlaams-nationalisten onaangename mensen? Voilà. Daar gaat het om.

Politiek ietsisme: sinds de Witte Mars is het meer regel dan uitzondering. Mensen engageren zich alleen nog als het vaag genoeg blijft, als ze hun verantwoordelijkheid op elk moment kunnen ontduiken: wij nemen geen standpunt in, wij geven gewoon Een Signaal.

Die lui van Sharia4Belgium zijn dan toch niet enkel de wat meelijwekkende carnavals-jihadisten waren die we eerst in hen hadden vermoed.

Zelden zo geschokt geweest als door dat verhaal van die fabrieksarbeider uit Bergen, die negen jaar lang geterroriseerd werd door zijn collega's.

Gelijk heeft-ie, Bart De Wever. Voor de Orde van Geneesheren ermee, met die Waalse psychiater die hem een borderliner noemde, of een psychopaat, of een passief-agressieve bipolair – in ieder geval: een kind-koning die dringend eens gepakt moet worden.

Het had dus allemaal terughoudender gemoeten, de media-aandacht voor het proces-Clottemans. Serener. Minder – het woord ligt als een eeltvijl op onze tong – sen-sa-ti-o-neel.

Luckas Van der Taelen schrijft een boek over Brussel

Peter Adriaenssens vindt dat het ieders verantwoordelijkheid is om ontsporende jongeren te helpen, en pleit ervoor dat buren een netwerk zouden vormen, om ouders daarbij bij te staan.